دایی ِ عزیزم سلام،

   همه می دانیم که حال تو خوب است، توچطور؟از حال ما خبر داری؟

   از حال همسرت که رمقی برایش باقی نمانده؟ از حال دخترت؟ نقاشی های نازنینت را که در این

   چند روز برایت کشیده، دیده ای؟ شعری که به زور ِ سرمشق های من نوشته چطور؟ خوانده ای؟

   پدرومادر پیرت را دیده ای که چطور قامت خمیده شان، خمیده تر شد؟ برادران همیشه خندانت

   را چطور؟ متوجه نگاه عمیق شان شده ای؟ و خواهرانت...ناله های جگرسوزشان را حتما

   شنیده ای.

   هنوز باورم نشده که دیگر در ِ خانه ی مادربزرگ را با آن لبخند همیشگی ات باز نخواهی کرد و

   دو دست را به نشانه ی سلام، بالا نخواهی برد.

   هنوز باورم نشده است که دیگر نیستی تا اولین کسی باشی که می فهمد یکی از ما مثل همیشه

   نیست واز دور چشمکی بزنی و با نگاهت از او بپرسی که ناراحت ِ چیست.

   هنوز باورم نشده است که دیگر نخواهی بود که وقتی برادرت یکه تاز میدان شده و همه را می خنداند،

   تو فقط گوش کنی و آن قدر بخندی که اشک ِ چشمانت سرازیر شود.

   هنوز باورم نشده که دیگر دورهم نخواهیم نشست و غصه نخواهیم خورد که چرا در یک شهر زندگی

   نمی کنیم تا تو مربی ِ ورزش ما باشی و از همه ی ما یک دونده ی خوب بسازی.

   هنوز باورم نشده که دیگر تو نیستی تا به شهرت بیاییم، در مسیر منتظرت بمانیم و تو از دور، در حالی

   که فلاشرهای ماشینت روشن است، به ما خوشامد بگویی.

   هنوز باورم نشده که تویی که همین چند شب ِ پیش مهمان ما بودی، دیگر هیچ وقت زنگ ِ در ِ خانه ی

  ما را نخواهی زد.

   هنوز باورم نشده.....

   راستی شفاعت ما یادت نرود.

                                                                                         دلتنگ ِ تو

                                                                                                      سارا